Adar jest ostatnim miesiącem w biblijnym roku liturgicznym. Wraz z nim kończy się roczny cykl świąt. A jednocześnie jest szóstym miesiącem bieżącego 5786 roku. W alfabecie hebrajskim cyfra 6 jest wartością liczbową litery Waw. Waw pełni w zdaniu rolę spójnika, jest odpowiednikiem polskiego „i”. Łączy dwie wypowiedzi, dwa wyrażenia. Wygląd litery Waw przypomina gwóźdź, który również jest narzędziem spajania (np. dwóch kawałków drewna). Litera Waw symbolizuję ideę łączenia w ogóle, a szczególnie – łączenia rzeczywistości nieba z ziemią. Szósty miesiąc roku cywilnego (który jednocześnie jest ostatnim miesiącem roku liturgicznego) jest łącznikiem między kończącym się cyklem świąt, a rozpoczynającym się kolejnym. Jest pomostem między starym a nowym. A więc jest czasem przygotowywania się do rzeczywistości miesiąca Nisan (miesiąca nowych początków). 

Czas, by zamknąć stare

Zanim jednak będziemy mogli zacząć coś naprawdę od nowa, musimy najpierw pozamykać stare. Nie można rozpocząć nowego sezonu będąc obciążonym starymi ciężarami! Adar to czas uwalniania się od zalegających ciężarów przeszłości. I bynajmniej nie chodzi tu o ucieczkę od przeszłości, ale o skuteczne rozprawienie się z nią!

Charakter miesiąca Adar w dużym stopniu zdeterminowany jest świętem Purim. Święto Purim ma swoje podstawy w historii opisanej w Księdze Estery. Ma niezwykły ładunek proroczy, ważny dla Kościoła naszych czasów. 

Historia związana ze świętem Purim podkreśla ten bardzo ważny w miesiącu Adar motyw „sprzątania” i zakańczania niedokończonych spraw. Kiedy Izraelici przeszli przez Morze Czerwone prowadzeni Bożą ręką, zostali zaatakowani przez kierujących się irracjonalną zawziętością Amalekitów. Plemię to stało się odtąd symbolem nienawiści skierowanej do ludu Bożego. Wówczas Bóg zapowiedział, że wymaże pamięć o Amaleku (zob. Wj 17,14). Okazja ku temu, by zniszczyć plemię Amalekitów, nadarzyła się za panowania króla Saula. Jednak król Saul wówczas zawiódł (zob. 1 Sm 15). Nieposłuszny Bożemu nakazowi całkowitego usunięcia zarówno ludzi jak i dobytku plemienia Amaleka, zachował przy życiu króla Amalekitów – Agaga – wtrącając go do więzienia. Zgodnie z tradycją żydowską, ta jedna noc wystarczyła, by Agag spłodził potomka. Nasienie Amaleka przetrwało i odzywa się po raz kolejny w purimowej historii: oto Haman, który szykuje całkowitą zagładę Żydów, okazuje się być Agagitą, czyli potomkiem Agaga, króla Amalekitów (zob. Est 9,24). 

Kiedy nie dokańczamy pewnych spraw, kiedy ociągamy się z posłuszeństwem wobec Bożych wskazówek, jeśli nie odcinamy czegoś, co powinno być odcięte, zawsze pojawią się jakieś reperkusje i konsekwencje – jak Haman z Agaga. Bóg nie chce zostawiać niedokończonych biznesów na nowy sezon.

Czas, by stanąć w wolności

Z miesiącem Adar związane jest plemię Neftalego. Jakub, błogosławiąc przedśmiertnie swoich synów, o Neftalim powiedział, iż jest jak łania wypuszczona na wolność, niosąca wspaniałe przesłanie (por. Rdz 49,21).

Możemy poruszać się naprzód – z prędkością i zwinnością jelenia – tylko wówczas, gdy jesteśmy wolni, kiedy nie wiążą nas i nie plątają nas ciążące nad nami więzy starych okoliczności. Nieść wspaniałe przesłanie Prawdy można jedynie wtedy, kiedy jest się wolnym. Adar jest dla nas wezwaniem, by stawać w miejscu wolności, jaką otrzymaliśmy w Jeszui.

Adar jest także zaproszeniem do osobistej autorefleksji, jakiego rodzaju przesłanie wypływa z moich ust, z mojej postawy, z moich decyzji. Jaka jest wieść, którą niosę innym? Czy niosę przesłanie pełne strachu i zwątpienia, czy ufnej radości i wiary przepełnionej nadzieją?

Czas, by wzrastać w radości

Kiedy nadchodzi Adar, wzrasta radość
Misznechnas Adar, marbim be-simcha
(hebr. משנכנס אדר מרבין בשמחה)

mówi żydowskie przysłowie. Istotnie, Adar uważany jest za najbardziej radosny miesiąc w żydowskim kalendarzu. Radość związana ze świętem Purim – radość z ocalenia narodu żydowskiego przed podstępem Hamana – rozciąga się na cały ten miesiąc. Jednak ta radość, o której tu mowa, jest czymś innym, niż powszechne o niej przekonanie. To nie reakcja na coś, to nie nastrój ani ulotny stan emocjonalny, który przychodzi lub odchodzi.

Hebrajskie słowo simcha שִׂמְחָה (H8057) oznacza radość wypływającą z relacji przymierza z Bogiem! Simcha nie wynika z okoliczności, ale z ufnego poddania się Bogu, Jego wskazówkom i Jego prowadzeniu. Simcha pojawia się, kiedy lud Boży doświadcza Bożej obecności, opieki i obietnic. To radość celebracji Przymierza, która nierozerwalnie związana jest z historią zbawienia i która znajduje szczególną swoją ekspresję w świętach nadanych przez Pana. Wzrastająca z każdym kolejnym świętem radość jest zapewnieniem, że pamięć o odkupieniu pozostaje empiryczna, a nie tylko intelektualna. 

Radość jest więc strategią! A miesiąc Adar jest dla nas niczym manewry wojskowe, które mają wyszkolić nas w posługiwaniu się radością niczym duchową bronią. Biblia mówi nam, że radość w Panu jest naszą ostoją! (zob. Ne 8,10). Użyte w tym miejscu w tekście hebrajskim słowo to maoz מָעוֹז H4581, które oznacza miejsce bezpieczeństwa, twierdzę nie do zdobycia!

Psalmy wielokrotnie nakazują służyć Panu z radością.

Te imperatywy ustanawiają simchę jako moralny obowiązek wynikający z Bożej dobroci! Radość jest propozycją Boga dotyczącą sposobu przeżywania naszego życia – zawsze i w każdych okolicznościach – bo Przymierze jest niezmienne i wieczne, a Bóg jest dobry, zawsze. Radość nie jest więc warunkowa. Radość pozostaje kwestią osobistego wyboru. To aktywna postawa wynikająca z dyscypliny duchowej. Postawa, która staje się wewnętrzną siłą wierzącego niezależnie od okoliczności zewnętrznych. To postawa, którą mamy przyjąć także (a może właśnie zwłaszcza) w momentach, kiedy sprawy nie wyglądają tak, jak powinny.

Bóg jest większy, niż okoliczności. Adar jest miesiącem, w którym uczymy się mechanizmów Bożego odwrócenia sytuacji, zmiany o 180 stopni. Posłuszeństwo Estery skierowało niecne plany Hamana przeciwko niemu samemu! Bóg najbardziej tragiczne okoliczności może obrócić tak, by działały na naszą korzyść.

Czas, by w radości oczekiwać na więcej

Poprzedni miesiąc, miesiąc Szwat, był czasem, kiedy ukryte życie zaczyna się rodzić, kiełkować, kiedy pojawiają się pączki. Ale pączki są tylko zapowiedzią nowego życia, zapowiedzią owocowania. Na żniwa trzeba będzie jeszcze poczekać. Jeśli w takim okresie oczekiwania nie nastawimy naszych serc na simchę, możemy ulec zniechęceniu i frustracji. W miesiącu Adar kluczową kwestią jest radosne poddanie się Bożym wskazówkom i ufne podporządkowanie się Bożemu wyczuciu czasu. Także wtedy, gdy – jak mogłoby się wydawać – Boga nie widać! W Księdze Estery Imię Boga nie jest wspomniane ani razu – to nas uczy zaufania, że Bóg działa i jest obecny nawet wtedy, gdy wydaje się być milczący. Nawet gdy Go nie widzę, On organizuje moje zwycięstwo.

Simcha to już doświadczany przedsmak obiecanej pełni. Ponieważ radość to nie tylko końcowa nagroda! Radość to duchowa postawa, która jest naszym mostem do tego, co przygotował dla nas Bóg. W tym miesiącu żyjemy nadzieją, że Pan obdarzy nas darem, który w nas złożył, a narzędziem przejścia jest właśnie radość.

***

Tak, istotnie, radość (simcha) w Panu jest naszą ostoją (maoz)! Jednak niezwykle znamienny jest kontekst ósmego rozdziału Księgi Nehemiasza, w którym stwierdzenie to pada. To moment wielkiej duchowej odnowy narodu wybranego, który po okresie niewoli babilońskiej na nowo odkrył wartość Prawa Mojżeszowego i radość postępowania według niego. Simcha jest nierozerwalnie związana z wiernością Przymierzu (zob. Pwt 28,45-48)! Kiedy zwycięża bałwochwalstwo, radość odchodzi. Brak simchy sygnalizuje boskie niezadowolenie (por. Jl 1,13-16). Tak więc utrata radości działa jako proroczy alarm wzywający do skruchy i powrotu…

Przeczytaj także:

Duch Amaleka. Grube dno świętowania Purim

Purim

Może zainteresuje Cię rownież:

Pozostałe z kategorii Miesiące Hebrajskie: